در خیابان مردی می گرید

 پنجره های دو چشمش بسته ست
 دست ها را باید
 به گرو بگذارد
تا که یک پنجره را بگشاید
در خیابان مردی می گرید
 همه روزان سپیدش جمعه ست
 او که از بیکاری
تیر سلیمانی را می شمرد
 در قدم های ملولش قفسی می رقصد
با خودش می گوید
کاش می شد همه ی عقربک ساعت ها
 می ایستاد
 کاش تردید سلام تو نبود
 دست هایم همه بیمار پریدن هایی
 از بغل دیوارست
کاش دستم دو کبوتر می بود
 در خیابان مردی می گرید

واقعا اعصابم خورد شد با این اینترنت لعنتی. اینا هم که دیگه گندشو در آوردن. اول که facebook  را ازمون گرفتن . حالا که رسیدن به gmail و  yahoo . تلفن همراه که داستانش سر دراز داره. آخه ما مگه چه گناهی کردیم که توی اینجا به دنیا اومدیم. وقتی می بینم جوونهایی هم سن من توی دنیا کجاها هستن و من اینجا حتی از ساده ترین امکانات محروم میشم توسط یه عده که واقعا نمی دونم از کجا اومدن ، چی میخوان ، میخوان چه بلایی سرمون بیارن ، شروع میکنم به جر وبحث با خدا. میگم آخه خدا مگه من چه گناهی کردم که باید زندانی اینا باشم. همش میگن هیچ جا هیچ خبری نیست و اوضاع خیلی خوبه و با حاله ولی یه کارایی میکنن که اونایی که نمی دونن هم چه خبره با خودشون میگن حتما یه خبرایی شده. بگذریم.............. آخ خدا چقدر خسته شدم از این همه دیوارایی که کشیدن دورمون. کم کم می بینم انگار واقعا دارن زندانمون میکنن.

یه روزی یکی از نوابغ اقتصاد ایران که 4-5 سال هست  فوت کردن از بس غصه این مملکت گل و بلبل را خوردن ، وقتی میره به زادگاهش ، یه نفر از مردم محلشون می پرسه : آقای دکتر آخرش چی میشه؟ ایشون پاسخ میدن : یه روزی میرسه که مردم آرزوی مرگ می کنن.

به نظر شما این روزا میشه همون روز باشه؟  

همیشه با خودم فکر میکردم که من نباید اونی باشم که هستم و اینکه خدا احساسات و روحیاتی را که در ذات من قرار داده با امکانات و استعداد و مسیری که در آن قرار گرفتم همخوانی ندارند. الان به این نتیجه رسیدم که تنها چیزی که میتونسته این همه غوغا و التهابات درونیم را از بین ببره هنر بوده. همیشه این سئوال را از خدا دارم؛ حالا که به من این روحیه را داد چرا بهم استعداد هیچ هنری را نداده!؟ آخه من توی هیچ زمینه ای از هنر نتونستم پیشرفت کنم و واسه همین به اجبار رفتم سمت رشته های فنی و واسه همین هم هیچوقت نتونستم به آرامش برسم.

پ ن:ای خدا آخه کی نوبت ما می رسه؟

میدونی میگن خدا دو جا به آدمامیخنده؛ یه جا وقتی بخواد کسی را ببره بالا  در حالیکه همه ی دنیا دارن سعی میکنن اونا به زمین بزنن و یه جا وقتی میخواد کسی را از اوج بزنه زمین و همه ی کسانی که قدرت تو دستشونه دارن ازش حمایت میکنن.

پ ن: گاهی به خدا اعتماد کنیم و کارو به دست اون بسپریم.

واسه منی که دلتنگم

از زندگی دلگیرم

بهتره سفر کردن

وگرنه اینجا می میرم